Candy House

Sweetest Nightmare

- 2 -  

 YoIro

          จอง ยุนโฮยืนนิ่งอยู่อีกอึดใจหนึ่ง สบตาแขกที่เขาไม่เคยคิดจะเชิญไปพร้อมๆ กับพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเองให้ดีที่สุด ชายหนุ่มก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปจนถึงโต๊ะ ดึงแฟ้มที่เปิดอยู่เข้ามาแล้วกระแทกปิดแรงๆ ด้วยอาการไม่พอใจ

          “นายไม่มีสิทธิ์เปิดดูแฟ้มพวกนี้” เขาจ้องอีกฝ่ายไปด้วย

          แจจุงเอนตัวพิงกับเก้าอี้มากขึ้นแล้วละมือขึ้นมากอดอก เอียงคอ เลิกคิ้ว มองอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว “ฉันเองก็ถือว่าเป็นผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับบริษัทนี้ กับแค่งบการเงินหน้าสองหน้า...มันจะเป็นไรไป...”

          “แปลว่านายไม่รู้จักคำว่ามารยาทอย่างนั้นสินะ” ยุนโฮไม่มีแก่ใจจะคิดเรื่องอดทนอีก แค่นี้เขาก็อ้อมค้อมมากแล้ว

          “คงอย่างนั้นล่ะมั้ง” แต่ฝ่ายที่โดนต่อว่ากลับน้อมรับหน้าตาเฉยก่อนจะพูดต่ออย่างไม่ใส่ใจ “มัวนั่งคิดเรื่องมารยาทในสภาพเศรษฐกิจอย่างในตอนนี้ เดี๋ยวจะเดินลงเหวโดยไม่รู้ตัวเปล่าๆ...นะยุนโฮ”

          ด้วยระยะห่างในตอนนี้ ช่วยไม่ได้เลยที่เจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนจะนึกอยากเอื้อมมือออกไปกระชากคอเอาใบหน้าสวยๆ นั่นมาชกสักที ยิ่งเห็นนัยน์ตาสีน้ำตาลที่เหลือบมองเขาด้วยหางตาก็ยิ่งแล้วใหญ่ แต่ขืนทำอย่างที่คิดอยู่ในใจตอนนี้คงสมใจฝ่ายคนท้า ส่วนเขาก็ต้องมานั่งเจ็บใจทีหลังหนักกว่าเก่า

          “จะคิดยังไงมันก็เรื่องของนาย แจจุง ส่วนฉัน ฉันไม่คิดว่าเรื่องมารยาทจะเป็นอุปสรรคอะไรกับการดำเนินชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ ฉันสบายดี ฉันรู้จักบริษัทของฉัน รู้จักตลาดของฉัน และรู้จักมีมารยาทกับคนอื่น ดังนั้นถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ก็กรุณาออกไปจากห้องนี้ซะ”

          หลังจากได้ยินเท่านั้นแจจุงก็ถึงกับกระตุกยิ้มบนมุมปาก “ดีใจจังที่ได้ยินอย่างนั้น...และจะดีใจมากกว่านี้อีกถ้าคุณยุนโฮจะกรุณาไม่พลาดล้มไม่เป็นท่าอย่างคราวก่อนอีก...” พูดจบร่างสูงโปร่งก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้

          “เพราะล้มครั้งที่สอง จะให้ยืมเงินอีกผมคงต้องคิดหนักหน่อย”

          “ออกไปซะ...” เสียงของเขาทั้งต่ำและเย็นเฉียบเมื่อต้องสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้ แจจุงไม่ตอบอะไร แค่ผงกหัวเล็กน้อย ทำท่าเหมือนจะยอมทำตามแต่โดยดี เจ้าของเรือนผมสีดำเดินลิ่วสบายอารมณ์ไปที่ประตู มือดึงมันให้เปิดออกก่อนจะหยุดยืนมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า...แล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้านั้นอีกครั้ง

          มือเรียวยื่นออกไปหยิบถ้วยกาแฟพร้อมจานรองสีขาวเข้าชุดมาจากแม่บ้าน คว้าหนังสือพิมพ์บนถาดเดียวกันมาด้วย รายการทั้งหมดนี้เขาเป็นคนสั่งก่อนเข้ามาในห้องนี้เอง “ขอบคุณมากครับ”

          หลังจากยิ้มผูกมิตรกับหญิงวัยกลางคนที่ได้แต่ยืนงง ร่างเพรียวก็จัดการผลักประตูปิดพร้อมหมุนตัวกลับเข้ามาในห้อง ตรงไปยังชุดรับแขกที่อยู่ริมหน้าต่าง วางกาแฟลงบนโต๊ะก่อนทิ้งตัวลงนั่งเอกเขนกบนโซฟาตัวนุ่ม แล้วกางหนังสือพิมพ์ออกอ่านอย่างไม่สะทกสะท้าน

          ถึงอย่างนั้น ดูเหมือนสายตาโกรธขึ้งของเจ้าของห้องก็พอจะทำให้สนใจได้บ้าง

          “คุณแม่บ้านเขาอุตส่าห์เตรียมของมาให้ตามคำขออย่างนี้แล้ว...หวังว่าคุณชายยุนโฮจะไม่ไล่แขกให้เสียเรื่องและเสียมารยาทนะครับ” กวนจบแล้วเจ้าตัวก็ยกกาแฟตรงหน้าขึ้นจิบ

          เพราะรู้ว่าออกปากไล่ไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ถึงไม่พอใจอย่างไรยุนโฮก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนอย่างนี้ให้เสียเวลา...มันจะอะไรกันนักกันหนา ไม่รู้ว่าเขาต้องทนกับการตามรังควานของอีกฝ่ายไปจนถึงเมื่อไร

          ชายหนุ่มเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน พยายามจะไม่สนใจอีกฝ่ายให้เท่าๆ กับที่อีกฝ่ายไม่สนใจตนเอง แต่ดูเหมือนจะยังยาก ยิ่งตำแหน่งที่นั่งซึ่งทำให้เห็นกันได้ตลอดเวลาด้วยแล้ว เขาถึงขั้นคิดว่ามันเวรกรรมอะไรที่ต้องมาหงุดหงิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะคนคนเดียวอย่างนี้

          โต๊ะรับแขกและโซฟา ตั้งเอาไว้ริมหน้าต่างบานใหญ่ ทั้งบรรยากาศและแสงสว่างกำลังดี เรียกได้ว่าเป็นบริเวณที่ปลอดโปร่งที่สุดของห้อง ไรแดดยามบ่ายสาดส่องเข้ามา แม้จะผ่านการกรองจากม่านไปบ้างแล้วแต่ก็จับกับผิวขาวของร่างที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้อย่างพอดิบพอดี ภาพที่ปรากฏออกมาคงจะพอเป็นอาหารตาให้คนมองได้บ้าง แต่ด้วยท่าทางสบายอกสบายใจอย่างยิ่งและด้วยความคุ้นเคยกันอยู่แล้ว ดังนั้นสำหรับยุนโฮ ความกวนประสาทที่ดูเหมือนแจจุงจะจงใจทำขึ้นมาทั้งหมดนั้น ชนะความสวยงามหรืออะไรก็ตามที่ควรจะรู้สึกไปได้อย่างหมดจด...ตอนนี้เขาแทบจะหักปากกาด้วยมือเปล่าข้างเดียวได้อยู่แล้ว

          ยิ่งสนใจก็ยิ่งไม่ได้อะไร แม้จะใช้เวลานานสักหน่อย แต่ในที่สุดจอง ยุนโฮก็ถอนความสนใจของตนเองออกมาได้ เขาหันมาเพ่งสมาธิทั้งหมดลงไปกับการอ่านเอกสารต่างๆ อย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน อย่างน้อยๆ ก็ทำให้หายประสาทเสียได้ชั่วคราว เพียงแต่ดูเหมือนจะมากเกินไปอีกเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็ไม่เห็นตัวจอมกวนประสาทเสียแล้ว

          กลับไปแล้วเหรอ?...เขาคิดขึ้นมา ยังไม่ทันจะมองอีกด้านที่เหลือก็ได้ยินเสียงกระเบื้องกระทบกันอยู่ใกล้ๆ เมื่อหันไปก็เห็นกาแฟตั้งรออยู่

          “ดื่มสักหน่อยสิ” แจจุงเอียงคอยิ้มน้อยๆ ยุนโฮเหลือบตาขึ้นมอง ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธ แต่ก้มหน้ากลับไปทำงานต่ออย่างไม่สนใจ

          คนเอามาให้ยังคงไม่ไปไหน ยืนอยู่ที่เดิม และด้วยความรู้สึกแล้ว เขาแน่ใจว่าอีกฝ่ายยังจ้องตัวเองอยู่ตลอดเวลา ไม่นานนักเขาก็เป็นฝ่ายแพ้อีก

          ยุนโฮถอนหายใจหนักๆ มือยื่นออกไปจับหูแก้วเซรามิคสีขาวเกลี้ยงใบนั้นแล้วยกขึ้นมาจิบ หัวคิ้วกระตุกเข้าหากันด้วยโทสะอ่อนๆ ที่เริ่มก่อตัวก่อนเอ่ยเสียงห้วน

          “พอใจหรือยัง?”

          มุมบนริมฝีปากสีสวยนั้นยกขึ้นอีกเล็กน้อย “พอใจ”

          เขาแทบจะหมดความอดทนแล้วตะเพิดเจ้าของรอยยิ้มยั่วโมโหนั้นให้ออกไปให้พ้นหูพ้นตา หรืออย่างน้อยถ้าไม่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาคั่น บางทีเขาคงได้ต่อปากต่อคำกับอีกฝ่ายอีกหลายประโยค แจจุงที่เป็นเจ้าของโทรศัพท์มือถือต้นเสียงหยิบมันออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ต มองหน้าจออยู่อึดใจหนึ่งด้วยสีหน้าเฉยเมย

          “ว่าไง?” ดวงตาสีน้ำตาลกลอกมองไปทางเดียวกับหูข้างที่กำลังฟังเสียงราวกับว่ามองเห็นคนที่อยู่ปลายสายก็ไม่ปาน “อืม จัดการธุระอยู่ มีอะไรล่ะ?”

          ยุนโฮมองตามร่างโปร่งที่ละมือไปจากโต๊ะของตน

          “เดี๋ยวก็กลับแล้ว เหงาเหรอ? อย่ามาโกหกน่า” แจจุงหัวเราะในคอก่อนหมุนตัวหันหลังให้ แล้วเดินไปยังโซฟารับแขกที่เคยนั่ง

          “เซอร์ไพรส์เหรอ? ชอบสิ ทำไมจะไม่ชอบ...” มือเรียวยื่นออกไปคว้าเสื้อสูทขึ้นมาจากพนัก

          “กล้าโทรตามฉันแบบนี้...หวังว่าคงคุ้มค่านะ”

          เขาไม่รู้ว่าคนพูดคิดอย่างไร แต่สำหรับเขาที่เดาออกว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใครก็อดค่อนแคะอยู่ในใจไม่ได้ ไม่รู้ว่าไม่รู้จักคำว่าอายกันบ้างหรืออย่างไร ทั้งที่แจจุงก็รู้อยู่แก่ใจว่าเขารู้เรื่องนี้แล้ว...

          เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ความคิดของยุนโฮก็เป็นอันสะดุด...ภาพของ ‘เรื่องนี้’ ที่เขาบังเอิญเห็นเมื่อคืนวูบเข้ามาในหัว เขานึกถึงสายตาของอีกฝ่าย ดวงตาที่มองตรงมา บ่งบอกอย่างชัดเจนว่ามองเห็นเขาที่ซ่อนอยู่หลังประตูบานนั้น...เพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็ยิ่งกลายเป็นฝ่ายกระดากอายเสียเองหนักขึ้น เขาเหลือบตาขึ้นมองคนที่ยังเจรจาเรื่องใต้สะดืออย่างนึกโกรธขึ้นมาอีก จากที่เพียงแค่ส่อเล็กน้อยในตอนแรกจนตอนนี้แทบจะไม่ต้องเดาอยู่แล้ว แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตะเพิดร่างนั้นให้รีบๆ ออกไปให้พ้นสายตา กลับเป็นแจจุงเสียเองที่เดินไปหยุดยืนนิ่งๆ หน้าประตู เก็บโทรศัพท์มือถือลงในกระเป๋าเสื้อแล้วหันมาหา

          “ผมมีธุระเร่งด่วน คงต้องไปแล้วล่ะคุณยุนโฮ” คำพูดยังคงเป็นสำนวนสุภาพด้วยเจตนาจะกวนอารมณ์ มือเรียวทาบลงบนบานประตูไล้ลงไปยังลูกบิดพร้อมทั้งจ้องเขาด้วยแววตานิ่งและเย็นเฉียบ ก่อนใบหน้าสวยจะเชิดขึ้นพร้อมทั้งกดสายตาลงมอง

          “จำไว้ด้วยล่ะ ต่อไปถ้าฉันโทรมา...คนที่มีสิทธิ์ตัดสินว่าจะวางได้ตอนไหน...ก็คือฉัน ไม่ใช่นาย”

          ยุนโฮไม่ทันโต้ตอบ แม้ว่าแจจุงจะยืนอยู่ตรงนั้นและเปิดประตูเดินออกไปอย่างไม่รีบร้อนก็ตาม...เหมือนกับโดนสะกดจิต กว่าเขาจะดึงสติกลับมาได้ก็หลังจากเสียงปังที่บอกว่าอีกฝ่ายออกไปจากอาณาเขตของเขาอย่างแน่นอนแล้วนั่นเอง

          “ไอ้...!” จะสบถก็ยังสบถไม่ออก ชายหนุ่มกระแทกถ้วยกาแฟในมือลงกับโต๊ะ เคราะห์ดีที่มันไม่ถึงกับแตก แต่ของเหลวสีเข้มก็กระฉอกหกออกมา เลอะทั้งเอกสารและเสื้อผ้า เขาฉีกและขยำกระดาษทั้งหมดนั้นทิ้ง อารมณ์ขึ้นจนแทบจะเข้าใกล้อาการหูอื้อตาลาย

          “แทยอน!” ยุนโฮแผดเสียงเรียกเลขานุการของตนดังลั่น “คุณแทยอน! ช่วยเข้ามาในนี้ด้วย!”

          ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาอีกแล้วว่าตนเองในสภาพนี้น่าสมเพชขนาดไหน ถึงอย่างนั้นก็หยุดความโมโหโกรธานี้ไม่ได้

          หลังจากหย่อนระเบิดทิ้งไว้ คิม แจจุงก็ตรงไปที่ลิฟต์เพื่อลงสู่ชั้นใต้ดินทันที ไม่มีอารมณ์ใดๆ ฉาบบนใบหน้าเป็นพิเศษ ทว่าสิ่งที่ฉายลึกอยู่ในแววตาบ่งบอกว่าเขากำลังอารมณ์ดีพอตัว ระหว่างเดินไปที่รถ ร่างสูงโปร่งก็หยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง

          “ไง ทำอะไรอยู่?” จังหวะที่ปลายสายตอบรับ เขาก็ถึงคันรถพอดี แจจุงหยุดยืน เท้าศอกลงไปบนหลังคาและยืนพิงด้วยท่าทางสบายๆ

          “ฉันมีงานให้ทำอีกงาน” ดวงตาคู่สวยปิดลง ฟังเสียงจากอีกด้านแล้วตอบกลับไป

          “ฉันต้องการรู้ ทั้งหมด ทุกเรื่อง ของชิม ชางมิน...เข้าใจนะ...”

          To be con...

มีใครอ่านหรือเปล่าหว่า...(ฮา)

(ทำเป็นการ์ตูนจัมป์ไปได้ ตอนแรกเปิดตัวยาวกว่าตอนสองตั้งสองเท่า...)